ولادت

امام پنجم شيعيان در روز جمعه و در اولين روز ماه رجب، در سال 57 هجرى قمرى در شهر مدينه ديده به جهان گشودند )در برخى اخبار نيز تولد ايشان را در سوم صفر در غزه رجب سال 57 ذكر كرده‏اند(1) آن حضرت در واقعه كربلا حضور داشت و در آن وقت چهار سال از سن مباركش گذشته بود. والده‏ى مباركش حضرت فاطمه دختر امام حسن مجتبى ‏عليه السلام بود كه او را »ام عبدالله« مى ‏گفتند و پدرشان امام زين العابدين ‏عليه السلام بوده و آن حضرت ابن الخيرتين وعلوى بين علويين بود. اسم شريف آن حضرت محمد و كنيت آن جناب ابوجعفر و القاب شريفه ‏اش باقر و شاكر و هادى است و مشهورترين لقبهاى آن حضرت باقر است، و اين لقبى است كه حضرت محمدعليه السلام آن امام را به آن ملقب فرموده، چنانچه به روايت سفينه از جابربن عبدالله منفقول است حضرت رسول ‏صلى الله عليه وآله به من فرمود: اى جابر، اميد است كه تو در دنيا بمانى تا ملاقات كنى فرزندى از من، كه از اولاد حسين خواهد بود، كه او را محمد نامند و »يبقر علم الدين بقراً« يعنى: او مى ‏شكافد علم دين را شكافتى، پس هرگاه او را ملاقت كردى، سلام مرا به او برسان( امام محمد باقر در سن 36 سالگى كه پدر بزرگوارش وفات يافت به امامت رسيد و مدت 19 سال دوارن امامت ايشان به طول انجاميد. امام‏ عليه السلام داراى 5 فرزند پسر و 2 فرزند دختر بود امام ‏عليه السلام سومين امامى بودند كه در سن 4 سالگى در واقعه كربلا حضور داشتند. نقش نگين آن حضرت »العزة لله يا العزة لله جميعا« بوده و روايت ديگرى انگشتر جد خود امام حسين ‏عليه السلام را در دست مى ‏كردند.